Na zakręcie

czyli dlaczego tak trudno nie wrócić na dawną orbitę To nie jest tęsknota. To fizykaPowroty rzadko zaczynają się od wielkich decyzji. Nikt nie mówi sobie nagle: „jednak wracam do tego, co było„. To byłoby zbyt proste. Zbyt uczciwe.Zwykle zaczyna się od drobnych przesunięć. Od myśli, że „tamto przynajmniej było znane”. Od porównań, które nagle stają […]

O tym, dlaczego początek roku bywa bardziej zmianą uwagi niż życia Nie wszystko, co znika, musi zostać pożegnaneJest pewien rodzaj zmiany, który nie wymaga ani decyzji, ani odwagi, ani nawet jasnego momentu przełomu. Nie zaczyna się od „od dziś”, nie kończy się podsumowaniem i nie zostawia po sobie poczucia ulgi. Raczej rozmywa się cicho, jak

I co można w nich lekko przesunąć, żeby nie rozsypały się po pierwszym tygodniu Początek roku ma w sobie coś zdradliwie kojącego, bo przez krótką chwilę pozwala uwierzyć, że wszystko da się jeszcze poukładać, że wystarczy nowa data, nowy kalendarz i kilka mocnych deklaracji, żeby wreszcie ruszyć w stronę życia, które od dawna chodzi nam

O tym, że czasem najważniejsze decyzje podejmuje się drżącymi dłońmi Czekając na coś, co nigdy nie przyjdzieKiedy natknąłem się na zdanie: „You’ll never feel ready, because ready isn’t a feeling – it’s a decision” (Nigdy nie poczujesz się gotowy, bo gotowość nie jest uczuciem – to decyzja), zatrzymałem się na chwilę. Bo przecież to prawda,

O cichym prawie do znikania Zdarza się, że światło staje się zbyt głośne. Nie dlatego, że płonie mocniej niż zwykle, ale dlatego, że przestało mieć sens. Świeci, bo tak zostało zaprogramowane. Bo ktoś kiedyś włączył przełącznik i zapomniał go wyłączyć. Bo ruch trwa z przyzwyczajenia, jakby sam fakt istnienia blasku był wystarczającym uzasadnieniem. Ale nie

O ciężarach, które czasem sami sobie dokładamy, i o tym, jak odzyskać lekkość Pierwsze kroki w ciszyŚcieżka zaczynała się łagodnie. Poranek był chłodny, cudownie pachnący rosą, a mgła snuła się jeszcze nisko nad ziemią. Wędrowiec szedł powoli, wsłuchując się w odgłos własnych kroków. Było w nich coś rytmicznego, niemal uspokajającego – a jednocześnie coś w

Czasem trzeba odejść, żeby wrócić do siebie Są takie chwile, których nie da się wcisnąć w żadną kategorię. Ani to jeszcze koniec, ani już początek. Jak powietrze przed burzą – coś się zbiera, coś krąży, ale jeszcze nie wiadomo, czy będzie deszcz, czy może tylko jakieś westchnienie nieba. I właśnie w takim momencie teraz jestem.

Kilka słów o tym jak próbuję zaprzyjaźnić się ze swoim strachem i odbywać z nim podróż mojego życia. Być może to jedno z tych pytań, których zadanie potrafi zmienić więcej niż niejeden coaching, webinar czy książka. Bo stawia Cię nie tam, gdzie jesteś, ale tam, gdzie mógłbyś być. Może jeszcze nie masz gotowej mapy dotarcia

Wpis, od którego wszystko może się zacząć – nawet jeśli nie wiesz jeszcze co. Nie wiem, co dokładnie sprawiło, że tu trafiłeś.Być może było to przypadkowe kliknięcie. Może link podesłał Ci znajomy z dopiskiem: „To coś dla Ciebie”. Może szukałeś w Google odpowiedzi na pytanie, które ostatnio nie daje Ci spokoju:„Jak zacząć coś od nowa?”„Czy

czyli o sile małych kroków i pierwszym porannym przebudzeniu Jest coś dziwnego w tych pierwszych porankach, kiedy wstajesz wcześniej niż zwykle – nie dlatego, że musisz… ale dlatego, że chcesz. Nie wiesz jeszcze dokładnie, po co. Nie masz gotowego planu podboju świata. Masz tylko kubek herbaty (kawosze, nie bijcie 😉 ), ciszę i myśl: „Może